Bağlı çalmak, trombonda diğer bakır çalgılardan farklı bir sorun doğurur.
Pistonlu bir çalgıda parmak kalktığında ses temiz biçimde değişir. Trombonda ise sürgü hareket ederken aradaki bütün sesler duyulur.
Bu istenmeyen kayma, bağlı çalmayı bulanıklaştırır ve icrayı özensiz gösterir.
Çözüm üç yöntemden birine dayanır. Birincisi doğal legatodur: iki ses aynı konumda, yalnız hava akışıyla bağlanır.
Bu yöntem en temiz sonucu verir ancak yalnız doğuşkan dizisi içindeki geçişlerde kullanılabilir.
İkincisi dil legatosudur. Sürgü hareket ederken dil çok hafif bir temasla sesi böler; kayma duyulmaz ama vuruş da sertleşmez.
Bu, trombonun en çok kullanılan bağlama tekniğidir ve dilin ne kadar hafif kullanılacağı uzun bir çalışma konusudur. Üçüncüsü ise ek valf kullanımıdır; tetikli çalgılarda bazı geçişler sürgü hareketi olmadan yapılabilir. Çalışma sırası şudur: önce doğal legato, sonra dil legatosu, en son valf ile alternatif konumlar. Üç yöntem ayrı ayrı oturduktan sonra hangi geçişte hangisinin kullanılacağı esere göre planlanır.